ႀကီးျမတ္ေသာ အာဇာနည္သူရဲေကာင္းအေပါင္းတုိ႔
သင္တုိ႔က်ဆုံးခဲ့သည္ျဖစ္ေသာ ဤေနရာသုိ႔
ငါတုိ႔သည္ ေၾကာက္ဒူးတုန္၍ ေရာက္လာျခင္းမဟုတ္
ေၾကကြဲ၀မ္းနည္း မ်က္ရည္၀ဲရန္
ေရာက္လာျခင္းမဟုတ္။
က်ဆုံးသြားခဲ့ၿပီျဖစ္ေသာ
သူရဲေကာင္းမ်ားႏွင့္ အညတရ ရဲေဘာ္မ်ား၏
အာဇာနည္ဗိမၺာန္ေတာ္ႀကီးတြင္ ငါတုိ႔၏
မ်က္ရည္မ်ားကုိ ထိန္းသိမ္းခ်ဳပ္တည္းၾကပါမည္။
သူတုိ႔၏ ၾကြင္းက်န္ေနရစ္ေသာ
ရုပ္အေလာင္းမ်ားကုိ ၾကည့္၍
ငါတုိ႔သည္
ငုိေၾကြးေနၾကမည္မဟုတ္။
အဖႏုိင္ငံေတာ္ႏွင့္ ျပည္သူမ်ားအေပၚတြင္
အဆုံးအစမရွိ ခ်စ္ျမတ္ႏုိးခဲ့ၾကေသာ
သူတုိ႔၏ ဂုဏ္ေရာင္ေျပာင္ေသာ
စြန္႔လႊတ္ျခင္းမ်ားကုိယ္သာ ငါတုိ႔ ဂုဏ္ျပဳခ်ီးက်ဴး ေနၾကမည္ျဖစ္သည္။
ငါတုိ႔၏ တုိင္းျပည္ႏွင့္ လူမ်ဳိးအေပၚ
ခ်စ္ျမတ္ႏုိးေသာ စိတ္ဓါတ္သည္ မည္သည့္အခါမွ
ေဖာက္ျပန္ေတာ့မည္မဟုတ္။
မည္သည့္အခါမွ် ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္
ကုန္ဆုံးႏုိင္ေတာ့မည္မဟုတ္။
မည္သည့္အခါမွ ေမွးမွိန္ေပ်ာက္ကြယ္
သြားလိမ့္မည္လည္း မဟုတ္ေတာ့ပါ။
အာဇာနည္မ်ား၏ ဗိမၺာန္ေတာ္ႀကီးမ်ားသည္
ငါတုိ႔ေခတ္တြင္အလွပဆုံး ကုိးကြယ္ဆည္းကပ္စရာ
ယုံၾကည္အားထားစရာ အေဆာက္အဦးႀကီးမ်ား
ျဖစ္လာၾကၿပီးျဖစ္သည္။
ေက်းဇူးႀကီးမားလွေသာ အဖႏုိင္ငံေတာ္၏
ရင္ခြင္ထဲတြင္ အညတရ ရဲေဘာ္တစ္ဦး
က်ဆုံးသြားတုိင္း ေသျခင္းတရားသည္
နိဂုံးခ်ဳပ္ခဲ့ပါၿပီ။
ေသျခင္းတရားႏွင့္အတူ ရွင္သန္ျခင္းလည္း
စတင္ခဲ့ပါၿပီ။
ေထာင္နံရံမ်ားလည္း ၿပိဳလဲပြင့္ထြက္ခဲ့ပါၿပီ။
လြတ္လပ္ျခင္းကေလးငယ္သည္လည္း
ေမြးဖြားသန္႔စင္ခဲ့ၿပီတည္း။
ေၾသာ္… ႀကီးျမတ္ေတာ္မူေသာ္ သူရဲေကာင္းတုိ႔
တသက္တြင္ တခါသာရေတာင့္ရခဲ ေသျခင္းတရားကုိ
ႀကီးျမတ္ေသာ အဖႏုိင္ငံေတာ္အတြက္
လူ႔အခြင့္အေရးအတြက္
လြတ္လပ္မႈအတြက္
သင္တုိ႔သည္ လဲလွယ္ခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။
သင္တုိ႔၏ မေသႏုိင္ေသာ ၀ိဥာဥ္မ်ားသည္
ငါတုိ႔၏ ႏွလုံးသားထဲတြင္ လည္းေကာင္း
ထာ၀ရရွင္သန္ေနလိမ့္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း
ခုိင္မာေသာ သစၥာတရားျဖင့္ ကတိျပဳရင္း
အေလးျပဳလုိက္ပါသည္။
အမည္မသိစာဆုိ
`၈´ေလးလုံးအေရးေတာ္ပုံႀကီးအတြင္းတြင္ ေရးစပ္ခဲ့ေသာ ကဗ်ာျဖစ္ပါသည္။ ကဗ်ာဆရာ၏ အမည္အား မေဖာ္ျပႏုိင္သည့္အတြက္ ေတာင္းပန္ပါတယ္။
ျပည့္စုံ
